2

 Akademia Magii. Jakże wymowna nazwa! Czyżby to tutaj zwykli ludzie byli zmieniani w bestie, które pragną krwi? Ojej, a może to tutaj działają magiczne słowa Abrakadabra lub Hokus-Pokus? Zgorzkniałe myśli Alex obijały jej się o czaszkę. Na początku myślała, że jest tam rój wściekłych pszczół. Jednak po chwili doszła do wniosku, że to szerszenie. Pszczoły po jednym ukąszeniu szlag trafiał.
 -Hej, hej! Ziemia to Alex!-zadarł się James i pomachał jej ręką przed oczyma. Dziewczyna odepchnęła jego dłoń z zadziwiającą prędkością i siłą.
 -Panno Alexandro, podobno jest pani miła i uprzejma? Więc skąd ten wredny charakterek?-zapytał, marnie naśladując ton rozgniewanego nauczyciela. Wyszło mu to jak stukniętemu staruszkowi.
 -Aha. A ty jesteś wampirem, tak? Masz, napij się. Może przynajmniej będzie cicho.-mruknęła, nadstawiając mu dłoń. James prychnął.
 -Proszę zabrać tą niegodną kończynę.-powiedział i uniósł wysoko głowę.
 -Tak, tak. Jeszcze niegodna kończyna rozkwasi ci ten krzywy, jednak wielce szanowny, nos znajdujący się na tej głupkowatej gębie.-warknęła Alex i odwróciła się tyłem. James dalej patrzył w sufit.
 Po kilkunastu minutach ciszy, chłopaka rozbolał kark.
 -Może byś mnie tak przeprosiła.-podsunął. Tym pomysłem wzbudził tylko jej śmiech.
 -Nie no...głupi wampir. Gorzej być nie może.-powiedziała w końcu, ocierając łzy, jedyne ślady jej chwilowej wesołości.
 -Czarodziej.-ofuknął ją James i spuścił głowę. Rozmasował sobie kark i spojrzał na Alex ze złością. Jednak dziewczyna miała to głęboko w poważaniu.
 -Nie macie szybszych środków lokomocji?-zapytała ironicznie.-Magicznie uzdolnieni itede, a jeżdżą zwykłymi autami?
 -Dobra, jak chcesz. A miałem ci odpuścić.-chłopak uśmiechnął się złośliwie.-Claus, fioletowy guzik!
 -Jaki guzik?-zdziwiła się Alexandra. Jednak pytanie było zbędne. Limuzyna momentalnie zniknęła z powierzchni Ziemi. Zaczęła wirować gdzieś, gdzie nikt nie dotarł. Alex zrobiła się lekko zielona na twarzy.
 -Puszczę pawia.-jęknęła. James siedział rozwalony na fotelu limuzyny i pogwizdywał. Patrzył radośnie na dziewczynę, którą chwilę później zemdliło. Ostry zapach nadtrawionego jedzenia wypełnił auto.
 -Dobrze, że lądujemy.-mruknął chłopak i uśmiechnął się. Rzeczywiście, samochód uderzył w grunt zaledwie parę sekund później. Otworzyły się drzwi i Alex wypadła na dwór. Chłodne powietrze ją otrzeźwiło.
 -Nigdy...więcej...tego...nie rób!-wycedziła przez zęby. James zanosił się ze śmiechu.
 -Kurczę, myślałem, że bardziej zielona nie będziesz.-powiedział i poklepał ją po plecach. Wtedy coś zwaliło się na chłopaka. Była to dziewczyna z burzą niebieskich włosów na głowie.
 -Jak mogłeś jej to zrobić!? Jesteś kompletnym idiotą!-wydarła się na niego niebieskowłosa i zaczęła okładać pięściami.
 -Au...aj...Lilly, to boli!-James spróbował się wyślizgnąć z jej ramion. Kiedy mu się to udało, zmierzył ją chłodnym spojrzeniem.
 -Panienka Alexandra sama się tego domagała.-warknął i odszedł wielce obrażony. Obie dziewczyny patrzyły za nim jeszcze długo.
 -Witam, jestem Lilly. A to...-wskazała na okazałą rezydencję-...jest Akademia Magii.
 -A ja jestem Alexandra. Mów po prostu Alex lub Lexi.-odparła zauroczona Alex. Wpatrywała się w piękny dwór z mieszaniną zachwytu i zdziwienia na twarzy.
 -Będziemy razem mieszkać. Ty, ja i Katie. No i nasze dzikie koty-mój ryś to Wilddy, a puma Katie to Lola.
 -One...gryzą?-zapytała zawstydzona Lexi.
 -Nie. Zobaczysz je. Ale musimy odebrać twojego kota.-powiedziała niebieskowłosa i pociągnęła oniemiałą dziewczynę.
 Bardzo szybko pokonywały długie korytarze, wyłożone marmurem. Słońce igrało na nieskazitelnie czystych szybach. Tylko nerwowe mamrotanie Lilly odbijało się echem od ścian.
 -Gdzie mnie ciągniesz?-zapytała Alex. Lilly uśmiechnęła się i wepchnęła ją do pokoju pełnego...dzikich, drapieżnych kotów.
 Alexandra doznała szoku. Było tu pełno drzew. Nie jakichś tam plastikowych figurek, a prawdziwych drzew. W samym środku pokoju znajdowało się niewielkie oczko wodne. Po nim pływały...kaczki. Co jakiś czas rzucano im chleb. Jednak uwagę przykuwały koty, które zwisały z gałęzi drzew, chłeptały leniwie wodę lub wpatrywały się łakomie w kaczuszki.
 -Gdzie...my...jesteśmy?-wydukała przerażona Alex.
 -W "Cat's Room".-oznajmiła Lilly. Jakby na potwierdzenie tych słów pomiędzy nogami czarodziejów zaczęła się przeciskać mała, plamiasta pantera. Za nią podążał ogromny gepard. Maluch dał susa w ramiona Alex i zaczął się do niej przyciskać, piszcząc przeraźliwie. Gepard musiał nieźle wymęczyć tego malucha. pomyślała Alexandra i nieśmiało podrapała kota za uchem.
 -Brawo! To twój kot.-powiedziała Lilly i uśmiechnęła się promiennie.
 -Nazwę cię...Nala.-szepnęła Alex i przytuliła kotkę. Była pewna, że to kotka. Zakochała się w niej od pierwszego wejrzenia. I tak miało pozostać na zawsze.
 -Lola niezbyt lubi nowych. Trudno. Jakoś przeżyje. Willdy jest jeszcze małym kociaczkiem i będzie uwielbiał Nalę. To ostatnia pantera. Więcej ich nie sprowadzą, bo rzadko znajdują właścicieli.-Lilly znów pociągnęła Alex. Dziewczyny ruszyły w stronę wyjścia. Parę razy drogę przecięły im dzikie koty, lecz już nie zwracały na nie uwagi.
 -Chodź, pokażę ci twój pokój.-powiedziała niebieskowłosa. Popędziła korytarzem. Tymczasem Alexandra położyła Nalę na ziemi i pobiegła za nową przyjaciółką.
 Tak zaczęło się jej nowe życie.
___________________________
Przepraszam, że tak późno. Następny rozdział, jeśli pojawią się chociaż 3 komentarze.